خودِ گردانِ خودْگردان

نوشتار ها و سروده های محسن زارع

خودِ گردانِ خودْگردان

نوشتار ها و سروده های محسن زارع

خودِ گردانِ خودْگردان

زیبایی َت را تاب آر
و از وجودِ خود ایمن باش!

آخرین نظرات
يكشنبه, ۲۸ آبان ۱۳۹۱، ۰۵:۲۱ ب.ظ

نماز حقیقت

صحنه

گر نیمه شب کودک تشنه ای از خواب می پرید

دست خورشید

 ازپس پرده ی خیمه شب بازی سوراخ وکهنه اش:

     لیوان آب لجن آلود/ [لبخند ماهگون/لالایی جیرجیرک ها] /به خوردش می داد

                                                                                         وباز خواب.

     پیش پرده

-          راوی:دریای آرام در ذهن کوچک ماهیان کجا می گنجید؟

                             آب آب/ سال های سال/آواز این دریوزگان کور بود.

   وقت سپیده بود

               اینبار مؤذن پیرآسمان

                              پوشید خرقه ی خیس همیشه اش

برق شهادتش بر گلدسته های خواب،

                             می زد نگاه هر ستاره ی بی چشم و روی را.

ولوله افتاد بین ماهیان،

             قامت بست موج،

                              باد به اقتداش،

                جنبید خواب ناخدا.

                       موج زلال حقیقت دریا را که  تاب داشت؟

پرده ی دوّم

تا آستانه ی ساحل رسید ،موج

-          غرید:  ای خلق بنگرید

                                   بشکنید زورق پندار های سست!

-          جارچیان[برسر هرکوی]:

                    این صبح، این خبر، کذب است،کذب!

                                       آی به هوش! طوفان نوح دیگری از راه می رسد.

-          راوی:خلق پا به فرار گذاشتند، هر یک پناه به کشتی وقایقی،

                                                                          تخته پاره ای،

پرده ی آخر

-          راوی:موج ،از کمر شکست

                             گریه امانش برید

                                  بر زانوان نشست

                             قطره ،قطره ، به سجده رفت.

         سربرنداشت دگر .

           ( آری، وقت طلوع آفتاب کذایی،

                        نماز حقیقت، یک رکعت بیشتر نداشت.)

[خاموش شد مکبّر آسمان]

وقتی آرام شد خاطر آزرده ی خلق،

            نماز به امامت خورشید/ در «صبح صادق»/اقامه شد.

دامان ساحل،/ نم داشت هنوز....

 

بی پرده

-          راوی: زآن پس/ هرجا که باد/ملازم باران/لرزه براندام خواب زده ای انداخت/ سرش داغ شد وبه شورآمد....../ نامش شد: سرماخوردگی!

 

(عزیزان ،بر قلم سستم ببخشید)


 

موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۱/۰۸/۲۸
محسن زارع

سروده ها

نظرات  (۲)

۲۹ آبان ۹۱ ، ۱۷:۳۱ حانیه قادری
از کجا میدونی اون تجربه رو که گفتی میدونم؟
سلام ممنونم که به وبلاگم سر زدین

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی